Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2019/19241 K.2020/117

Kasten yaralamaya teşebbüs suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 35, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 10.10.2018 tarihli ve 2016/416 Esas, 2018/541 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 19.11.2019 tarihli ve 2019/13322 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.12.2019 tarihli ve 2019/117842 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

1) Dosya kapsamına göre, her ne kadar sanık hakkında müşteki ...'ya yönelik silahla kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2 ve 86/3-a maddeleri uyarınca cezalandırılması için kamu davası açılmış ve yapılan yargılama sonucunda mahkemece de bu yönde eylemin sübut bulduğu kabul edilmiş ise de, hükmün sadece 86/2. maddeden kurulduğu, 86/3-a maddesinin uygulanmadığı gözetildiğinde, gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılmasında,

2) Müştekinin 30.03.2017 tarihli birinci celsede şikâyetçi olmadığını beyan etmesi ve 07/09/2017 tarihli 3. celsede sanığın da şikâyetten vazgeçmeyi kabul etmesi karşısında, sanık hakkında takibi şikâyete bağlı kasten yaralama suçundan düşme kararı verilmesi yerine, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü: