Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/4193 K.2020/8313

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Müşteki ...'ün kovuşturma aşamasında dinlenilmemesi, dinlenilmesi yolunda kurulan 05.12.2014 tarihli ara kararından da vazgeçilmediği gözetilerek, sanık hakkında verilen hükümde, Anayasa'nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 230. maddeleri gereğince mahkemenin gerekçeli kararında iddia, savunma, tanık beyanları ve diğer deliller somut olarak açıklanarak suçun öğeleri, kanıtlandığı kabul edilen olaylar denetime elverişli şekilde gösterilerek ve deliller tartışılarak mahkemenin ulaştığı sonuç sanık, mağdur, Cumhuriyet savcısı ve diğer okuyan herkesi tatmin edici olması gerekirken, yazılı şekilde eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçe ile karar verilerek 5271 sayılı CMK'nin 232/6. maddelerine aykırı davranılması,

2) Hükmün gerekçesinde, müştekilerden ...'ün sanığa karşı haksız bir hareketi olmadığından hakkında TCK'nin 29. maddesi uyarınca tahrik indirimi yapılmadığı belirtildiği halde, sanık hakkında bu müştekiye yönelik eyleminden dolayı ceza tayin edilirken TCK'nin 29. maddesinden (1/2) oranında tahrik indirimi yapılmak suretiyle çelişki oluşturulması,

3) Adli emanetin 2013/1068 numarasında kayıtlı suçta kullanılan bıçak hakkında bir karar verilmemesi,

4) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/8 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle de, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,