Yargıtay 3. Ceza Dairesi E.2020/5135 K.2020/8942

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında katılana alenen hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Adli sicil kaydında bulunan ilamlardan ikinci kez mükerrir olduğu anlaşılan Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2014 tarihli 2014/478 Esas-2014/651 Karar sayılı ve 10.11.2014 tarihinde kesinleşen ilamının sanık hakkında tekerrüre esas alınmasında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden tebliğnamenin bu yöndeki düzelterek onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Sanık hakkında katılanı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Adli sicil kaydında bulunan ilamlardan ikinci kez mükerrir olduğu anlaşılan Antalya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2014 tarihli 2014/478 Esas-2014/651 Karar sayılı ve 10.11.2014 tarihinde kesinleşen ilamının sanık hakkında tekerrüre esas alınmasında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden tebliğnamenin bu husustaki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı Kararında belirtildiği üzere, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

b) Sanığın eylemi sonucunda katılanın hem yüzde sabit ize hem de kemik kırığına neden olacak şekilde yaralanmış bulunması karşısında, sanığın sadece en ağır cezayı gerektiren sonuçtan dolayı sorumlu tutularak TCK'nin 86/1 ve 87/1-c ve son maddelerinin uygulanması ile yetinilmesi gerekirken, uygulama yeri bulunmayan TCK'nin 87/3. maddesi uygulanması ile kırıktan dolayı da arttırım yapılmak suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

Kabule göre de;

c) Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/1,3-e, 87/1-c.son, 87/3 maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden, TCK'nın 62. maddesi uyarınca yapılan 1/6 oranındaki indirim sonucunda 6 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilmesi yerine, yazılı biçimde 5 yıl 15 ay hapis cezasına hükmedilmesi,