Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2014/4654 K.2014/11744

Taraflar arasında görülen yardım nafakasının kaldırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dilekçesinde; davalının kızı olduğunu, kızının yardım nafakası için açılan dava neticesinde aylık 300,00 TL nafakaya hükmedildiğini, kızının halen bir şirkette çalıştığını, yardım nafakasına ihtiyacının olmadığını belirtmiş, davanın kabulü ile davalı G.. P.. için Üsküdar 2.Aile Mahkemesinin 2010/24 esas-2010/511 karar sayılı kararı ile hükmolunan aylık 300 TL yardım nafakasının kaldırılmasına, yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; taraflar arasında halihazırda bir nafaka davasının olduğunu ve derdestlik itirazında bulunduklarını, davacının belirlenen nafakaları ödememekte ısrarlı davrandığını, gelir durumunun çok iyi olduğunu, davacının eşine ve kızına şiddet uygulaması nedeniyle davaların mevcut olduğunu, davacının kızının eğitimine devam edebilmesi için gerekli yardımı yapmaması nedeniyle çalışmaya başladığını, üniversite eğitiminin yarım kaldığını ve lise mezunu olduğu için iş bulma olasılığının da kısıtlı olduğunu belirtmiş, haksız ve yersiz açılan derdestlik itirazı olan davanın reddine, uygun görülmediği takdirde Üsküdar 2.Aile Mahkemesinin 2010/24 esas sayılı dosyanın bekletici mesele yapılmasına, dava masraf ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkemece yapılan yargılama neticesinde davanın kabulü cihetine gidilmiş; sözkonusu hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK.nun 364.maddesine göre; “Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.”

Yine aynı kanunun 365.maddesinin 2.fıkrasında; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 07.06.1998 gün, 1998/656; 688 sayılı ilamında da; "...yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların" yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Yardım nafakası, aile bireylerini yoksulluk ve düşkünlükten kurtarmaya ilişkin bir nevi sosyal yardımlaşma olup ahlak kuralları ile geleneklerin zorunlu kıldığı bir ödevdir. Yardım nafakası isteyenin kusuru ile yardıma muhtaç duruma düşmüş olması, yükümlüyü borcundan kurtarmamaktadır. Aile bağlarının herhangi bir nedenle zayıflamış olması da yükümlülüğü ortadan kaldıran bir neden olarak düzenlenmemiştir. Bu nedenlerle kanun koyucu, yardım nafakasını kişinin ve toplumun vicdanına bırakmamış, kanuni bir ödev olarak düzenlemiştir.

Dosya kapsamına göre; davalının eğitim hayatının davacının kasıtlı olarak eğitim masrafları ve harcını ödememesi nedeniyle kesintiye uğradığı, davalının asgari yaşam standartlarını temin adına çalışmak zorunda kaldığı, davalı yönünden nafakanın kaldırılmasını gerektirecek bir durumun gerçekleşmediği, asgari ücretle annesiyle kirada oturan davalıya ödenen yardım nafakasının davacı için kanuni bir ödev haline gelmiş olduğu gözetilmeden davacı tarafından açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken davalı lehine hükmedilen yardım nafakasının kaldırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.