Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2015/5637 K.2016/5084

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalı ... şirketinin, 01.01.2006-31.05.2010 dönemleri arasındaki elektrik tüketimine, resmi sağlık kuruluşları tarifesi uygulaması gerektiği halde, ticarethaneler için belirlenen abone grubu tarifesi üzerinden hesaplama yapılmak suretiyle fazla tahsilat yaptığını ileri sürerek; 15.382,09 TL'nin ödeme gününden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalıdan istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiş, 12.05.2014 havale tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 235,10 TL artırarak 15.617,19 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile; 15.617,19-TL'nin, 15.382,09-TL'sinin davalının en erken temerrüt tarihi olan 14/01/2011 tarihinden itibaren, ıslahla artırılan 235,10-TL'sinin ise ıslah tarihi olan 12/05/2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte, davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TTK'nun 4.maddesinde ticari davalar tanımlanmıştır. Anılan maddenin 1.fıkrasında "her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ile tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın; bu Kanunda..." sayılan davaların ticari dava olduğu belirtilmiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 12.maddesinde "Bir ticari işletmeyi, kısmen de olsa, kendi adına işleten kişiye tacir denir" hükmünü içermektedir.

TTK'nun 19.maddesinde "Bir tacirin borçlarının ticari olması asıldır. Ancak, gerçek kişi olan bir tacir, işlemi yaptığı anda bunun ticari işletmesiyle ilgili olmadığını diğer tarafa açıkça bildirdiği veya işin ticari sayılmasına durum elverişli olmadığı takdirde borç adi sayılır. Taraflardan yalnız biri için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler, Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, diğeri için de ticari iş sayılır" hükmü bulunmaktadır.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4. maddesine göre, bir davanın ticari dava sayılması için uyuşmazlık konusu işin taraflarının her ikisinin birden ticari işletmesiyle ilgili olmalı ya da tarafların tacir olup olmadıklarına veya işin tarafların ticari işletmesiyle ilgili olup olmamasına bakılmaksızın Türk Ticaret Kanunu veya diğer kanunlarda o davaya Asliye Ticaret Mahkemesi'nin bakacağı yönünde düzenleme olmalıdır.

Yine, 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 19/II. maddesi uyarınca, taraflardan biri için ticari iş sayılan bir işin diğeri için de ticari iş sayılması, davanın niteliğini ticari hale getirmeyecektir. Zira, Türk Ticaret Kanunu, kanun gereği ticari dava sayılan davalar haricinde, ticari davayı ticari iş esasına göre değil, ticari işletme esasına göre belirlemiştir. Hal böyle olunca, işin ticari nitelikte olması davayı ticari dava haline getirmez.

Somut olayda, taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik tüketiminden kaynaklı fazla ödenen bedelin istirdatına ilişkindir. Davacı tarafın sıfatı dikkate alındığında dava konusu alacağa ticari faiz uygulama imkanı bulunmamaktadır.