Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2016/3418 K.2017/16811

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar ..., ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı vekili; davalıların miras bırakanı ... ile aralarında imzalanan 31/07/1998 tarihli adi yazılı sözleşme ile ... adına kayıtlı ... köyü, ... mevkii, Pafta:6-11-12 Parsel 195'deki taşınmazın 160 m2'lik kısmını 850,000,000. Lira bedelle satın alıp parayı ödediğini, üzerine dört katlı bina inşa ettiğini ancak taşınmazın resmi satışının yapılmadığını beyan ederek davalıların murisine ödenen 850,000,000. Liranın dava tarihine uyarlaması yapılarak şimdilik 1.000,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile miras hisseleri oranında davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; 25.06.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 17.983,79 TL’ye çıkarmıştır.

Davalılar; davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece; esas ve birleşen alacak davasının kabulü ile, 17.983,79.TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan (miras hisseleri oranında) tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm süresi içinde bir kısım davalılar ..., ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, temyiz eden bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Ancak, mahkemece dava konusu taşınmaza halen zilyet olan davacının, taşınmazı davalılara iade tarihinden itibaren faiz isteyebileceği gözetilerek; hükmedilen alacağa iade tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru değildir.

Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK 436/2 maddesi gereğidir.