Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2017/8061 K.2019/5080

Taraflar arasındaki kira bedelinin tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içerisinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı, davalı ile aralarında 01.09.2008 başlangıç tarihli beş yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğunu, son dönemde ödenen kira bedelinin net 54.890,80TL olduğunu, emsallere göre düşük kalan kira bedelinin 01.09.2014 tarihinden itibaren aylık net 70.000TL olarak tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, dava konusu taşınmazın aylık kira bedelinin 01.09.2014 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık brüt 65.200TL olarak tespitine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalının, yargılama giderleri ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, dava konusu taşınmazın 01.09.2014 tarihinden itibaren kira bedelinin brüt 65.250TL (net 52.200TL) olarak tespitine karar verilmiştir. Belirlenen bu bedel son dönemde ödenen kira bedelinin net 54.890,80TL olması karşısında son ödenen kira bedelinden düşük ise de, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak, Mahkemece hükmedilen kira bedelinin davalı tarafından halen ödenen kira bedelinden düşük miktarda olduğu görülmektedir. Bu durumda, davalı, dava açılmasına sebebiyet vermediğinden yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden davalı aleyhine hüküm kurulamaz. Mahkemece bu husus nazara alınmadan davalı aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmolunması isabetli değildir.

Ancak, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği ve "hakimin takdir yetkisi kapsamında" kalmadığından; hükmün, HUMK'nun 438/7, C2 hükmü ve 6100 Sayılı HMK 370/2 ek 3/1 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.