Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2023/2677 K.2024/863

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen malın ayıplı olmasından kaynaklanan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir. Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda temyize konu edilen toplam miktar 33.750 TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARŞI OY

1. Dava, ayıplı mal satışı nedeniyle uğranılan zararın tahsili istemiyle açılan belirsiz alacak istemine ilişkindir.

2. İlk Derece Mahkemesi tarafından usulden davanın reddine ilişkin karara yönelik istinaf istemi Bölge Adliye Mahkemesi tarafından reddine karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesi kararı Dairemizce bozulmuş ve bozmadan sonra mahkemece, davanın kısmen kabulü ile toplam 31.858 TL yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

4. Davalı taraf kararı temyiz etmiş, ancak temyize ilişkin miktar sınırı esas alınarak temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

5. 6100 S. HMK'nın temyize ilişkin 362. maddesindeki ;

“Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz: a) Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar…” şeklindeki düzenleme uyarınca getirilen miktar sınırı Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından verilen kararlara ilişkin olup, İlk Derece Mahkemeleri kararlarına karşı kanun yolu sınırı HMK’nın 341/2. Maddesinde “Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir” şeklinde gösterilmiştir.

6. Hak arama özgürlüğü kapsamına denetim mahkemesi (Bölge Adliye Mahkemesi) için öngörülen sınırın İlk Derece Mahkemesi yönünden de aranmasını sakıncalı bulduğumdan, İlk Derece Mahkemesi karalarının kanun yolu denetim sınırı temyiz tarihi itibariyle 17.830 TL olduğundan ve mahkemece hüküm olunan 31.858 TL bu miktarın üzerinde olduğundan, temyiz isteminin reddine dair sayın Daire çoğunluğu kararını isabetli bulmuyorum.