Yargıtay 3. Hukuk Dairesi E.2024/4191 K.2025/3008

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili Belediyeye ait Kültür merkezi konferans salonu ve misafirhanesinin 2019-2020 Dönemi Pancar kampanyası ekim sözleşmesi ve çiftçi bilgilendirme çalışmaları kapsamında Mart-Nisan 2019 tarihlerinde davalı firmanın ...

Şubesi tarafından 30 günlük süre boyunca kullanıldığını, davalının söz konusu kullanım için davacı Belediyeye hiçbir şekilde ödeme yapmadığını, 05.04.2019 tarihli yazı ile davalı firmaya ödeme yapması konusunda ihtarda bulunulmuş ise de davalı firmanın ödeme yapmama konusunda ısrar ettiğini, davacı idarenin 2019 yılı meclis kararı gereğince ve/veya mahkemece yaptırılacak bilirkişi incelemesi neticesinde Kültür merkezi konferans salonu ve misafirhane kullanım bedeli için ödenmesi gereken bedelin tahsilini talep ettiklerini, davalının tacir olduğunu, ödenmesi gereken bedele ticari faiz işletilmesi gerektiğini,

dava şartı arabuluculuk sürecinin de olumsuz sonuçlandığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 1.000,00 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davacı tarafça dosyaya sunulan “tutanak” isimli belgenin herhangi bir iddiayı ispatlama gücü bulunmadığını, “kişinin kendisi tarafından düzenlenen belgeye dayanarak davasını ispat edemeyeceği” kuralı gereğince bu belgeye dayanılarak davacının alacağının ispatlanmış sayılamayacağını, davacı tarafça ısrarla Mart-Nisan dönemi boyunca 30 günlük süre ile kültür merkezi konferans salonu ve misafirhanesinin müvekkil şirket tarafından kullanıldığı iddia olunmakta ise de Mart-Nisan aylarının toplam 60 günden ibaret olduğu değerlendirildiğinde hangi günlerde ilgili salonun yahut misafirhanenin kullanıldığı,

misafirhanenin mi yoksa sadece konferans salonunun mu kullanıldığı, ikisinin de 30’ar günlük süre boyunca aynı anda kullanıldığı, yahut 15 gün konferans salonu kullanılıp diğer 15 gün misafirhanenin mi kullanıldığına dair davacı tarafça açıklayıcı herhangi bir bilgi sunulmadığını, HMK 190. maddesi gereğince ispat yükünün davacı üzerinde olduğunu, müvekkili şirketin, anılan konferans salonunu yahut misafirhaneyi kullanmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yargılama sırasında toplanan delillerden davalıya ait ticari defter incelemesinden taraflar arasında davaya konu tesisin kullanıma dair bir sözleşme ilişkisi tespit edilememiş, davacı kayıtlarında bir takım tespitler bulunsa da davacı kayıtlarının tek taraflı olarak düzenlendiği bu kayıtların ancak karşılıklı olarak birbiri ile uyumlu kayıtlar olması halinde davacı lehine delil oluşturabileceği, bu bakımdan davacı kayıtlarının tek başına ispat için yeterli olmadığı, tanık ile de sözleşmenin varlığı ve bu kapsamda dava konusu tesisin davalı tarafından kullanıldığını davacı ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; davacının davaya konu tesisi ücretsiz şekilde kullanıma açmasının mümkün olmadığını, davacının bir kamu kurumu ve yerel yönetim olması nedeni ile belediyeye ait yerlerin nasıl ve ne kadar bedel ile kiralanacağı meclis kararı ile tespit edildiğini, davacı idarenin 2019 yılı meclis kararı gereğince ve/veya mahkemece yaptırılacak bilirkişi incelemesi neticesinde Kültür merkezi konferans salonu ve misafirhane kullanım bedeli için ödenmesi gereken bedelin tespiti mümkün iken yerel mahkeme tarafından bu yönde bir inceleme yapılmadığını,

davacı ile davalı arasında bir sözleşme ilişkisi ile bedelin ne kadar olduğu konusunda bir sözleşme yok ise, alınan meclis kararındaki bedelden daha az bir tutara kiralama yapılması mümkün olmayacağından bu meclis kararının asgari tarife olarak değerlendirilmesi gerektiğini, dosyada alınan bilirkişi raporu ile davacının kayıtlarında davaya konu alacağın varlığının da tespit edildiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet sözleşmesinden kaynaklı alacak istemine ilişkindir. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, ileri sürülen temyiz sebeplerine ve özellikle davacının, dava konusu konferans salonun ve misafirhanenin davalı tarafından kullanıldığını ispat edemediğinin anlaşılmasına göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun kararın onanması karar vermek gerekmiştir.