Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/28685 K.2013/6578

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Tarafsız oldukları kabul edilerek beyanları hükme esas alınan tanıklar Seyhan Dağcı ve Hatice Dağcı ile katılanın soruşturma aşamasında sanık ...'ın, katılan ...'a sinkaflı sözlerle hakaret ettiğini ifade etmelerine karşın, tanıkların duruşmada değiştirdikleri ifadelerine neden itibar edildiği açıklanmadan, hakaret suçundan beraat kararı verilmesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun, Dairemizce de benimsenen 03.02.2009 tarih ve 11-250/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi CMK'nın 231/6-c bendindeki zarar kavramının belirlenebilir, ölçülebilir, somut maddi zarar olup manevi nitelikteki zararı kapsamadığı gözetilmeden, mağdurun ne şekilde maddi nitelikte bir zararının olduğu da açıklanmadan, sanığın hukuksal durumunun, maddedeki diğer yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine "mağdurun zararının giderilmemesi" şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3-Tehdit suçundan hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının ertelenmesi, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-e bendinde düzenlenen "Bir kamu kurumunun veya kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşunun iznine tabi bir meslek veya sanatı, kendi sorumluluğu altında serbest meslek erbabı veya tacir olarak icra etmekten" yoksunluğa da hükmolunması karşısında; aynı Kanunun 53/3. maddesinde yer alan "Mahkum olduğu hapis cezası ertelenen hükümlü hakkında birinci fıkranın (e) bendinde söz konusu edilen hak yoksunluğunun uygulanmamasına karar verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre, hapis cezasının ertelenmesi halinde (e) bendinde sayılan hak yoksunluğuna hükmetmenin takdire bağlanmış olması nedeniyle, CMK 231/1-c, 232 ve 34. maddelere aykırı şekilde uygulamanın gerekçesinin gösterilmemesi,