Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2010/29044 K.2013/7419

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Hükmün gerekçesinde, yüklenen suçun, mağdur ve tanık anlatımlarına itibarla kabul edildiğine dair açıklamalarla savunmaya itibar edilmediğinin anlaşılması, mağdurun anlatımının tanık polis memurlarınca da doğrulanması, savunmanın aşamalarda çelişkili olması karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının bozma öneren düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanığın birden fazla eski mahkumiyet kararından hangisinin tekerrüre esas alındığı hükümde gösterilmemiş ise de, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince en ağır olanının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,