Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2011/18485 K.2013/14370

CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 231

TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 267

"İçtihat Metni"Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Tehdit suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık G.. Y.. müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-İftira suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyizine gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a)Sanığın, adliye koridorunda hakimi beklerken, mahkeme katibi olan katılanın, kulağına eğilerek cinsel taciz içerikli sözler söylediğine ilişkin mahkeme hakimine yazılı şikayette bulunduğu, katılan hakkında cinsel taciz suçundan açılan adli soruşturma sonucunda isnadın soyut nitelikte bulunduğu gerekçesiyle kovuşturmaya ve aynı gerekçe ile disiplin soruşturmasında da ceza tayinine yer olmadığına karar verildiği,

katılan hakkında delil yetersizliğine dayalı olarak verilen sözkonusu bu kararların sanığın iftira suçundan cezalandırılmasına yeterli somut kanıt niteliğinde olmayıp, ancak vicdani kanıt oluşturabileceği, sanığın şikayetinin maddi bir olaya ve makul şüpheye dayandığı, suçsuz olduğunu bildiği kişiye suç yükleme özel kastının bulunduğu yolunda yeterli ve kesin delil olmayıp, sanığın eyleminin Anayasal şikayet hakkının kullanılması niteliğinde olduğu, bu itibarla iftira suçunun öğelerinin somut olayda bulunmadığı gözetilmeden, mahkumiyet hükmü kurulması,

b)Kabule göre de, sanığın sabıkasız olması, iftira suçunda somut maddi bir zarar oluşmaması ve manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, “zararın sadece para ile ölçülebilen bir değer olmadığı, mağdurun kişilik haklarının zarar gördüğü ve bu nedenle şikayetçi olduğu, zarar kavramının maddi ve parasal olarak yorumlanması halinde CMK’nın 231. maddesinin sürekli bir af niteliğine dönüşeceği” biçimindeki, kanuni olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,