KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2013/9641 E., 2015/563 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Ocak 2015
- Tebliğname No
- 4 - 2011/86446
- Mahkemesi
- Dargeçit Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 21/07/2010
- Numarası
- 2010/2 (E) ve 2010/19 (K
- Suçlar
- Tehdit, hakaret
Karar Metni
332 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
1-)Sanık A.. S..'ın eski hale getirme isteminin yerinde olmadığı ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği ve sanıklar M.. D.. ve M.. O.. hakkında hakaret suçundan kurulan kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanıklar M.. D.. ve M.. O.. ve A.. S..'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,
2-)Sanıklar M.. D.. ve M.. O.. hakkında tehdit suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizde ise,
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanıklara yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;
Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.
Ancak,
5237 sayılı TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun süresi ve kapsamı açısından anılan Kanun maddesinin 3. fıkrası hükmünün gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2013/9641, K. 2015/563, 8 Ocak 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama