KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2014/23703 E., 2017/15922 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Mayıs 2017
- Mahkemesi
- Sulh Ceza Mahkemesi
- Suç
- Tehdit
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
Sanığın, soruşturma evresindeki ifadesinde, katılanın kendisine 400.000 TL borcu olduğunu, borcunu ödememek için şirketini başkasına devrettiğini, bu konuyla ilgili olarak katılan hakkında Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/42 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığını belirtmesi,
kovuşturmadaki ifadesinde de katılanın kendisini 160.000 TL dolandırdığını, kendisi hakkında İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/79 Esas sayılı dosyası ile nitelikli dolandırıcılık suçundan dava açıldığını ve beraat ettiğini, katılanın kendisine iftira atması nedeniyle mahkemeye suç duyurusunda bulunduğunu ve İzmir 9. Asliye Ceza Mahkemesine dava açıldığını, dosya numarasını bilmediğini ancak soruşturma numarasının 2012/15668, iddianame numarasının 2012/4261 olduğunu, katılanın kendisini dolandırdığını, iftira attığını ve mahkemelerde yargılanmasına neden olduğunu,
kullanmış olduğu cep telefonundan katılana suça konu mesajı atmasının nedeninin alacağını istemek olduğunu belirtmesi karşısında, bu hususlar araştırılarak, "Görüşürüz .... bey", "Sen göreceksin anyayı Konyayı", "....le ikinizi direk godese sokmazsam" şeklindeki mesajların yargısal yolla alacağına kavuşmak için söylenen sözler olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre hüküm kurulması;
alacak ilişkisi yok ise, sanığın söylediği bu sözlerin TCK'nun 106/1-2. cümlesinde düzenlenen sair tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, eksik inceleme sonucu yetersiz gerekçeyle mesaj içeriklerinin tahsil amaçlı olduğu kabul edilerek beraat kararı verilmesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2014/23703, K. 2017/15922, 29 Mayıs 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama