Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/42500 K.2019/1707

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Hükmün açıklanmasına neden olan kasıtlı suçun, TCK'nın 86/2. maddesi uyarınca hükmolunan yaralama olması, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi, yaralama suçu ile birlikte işlendiği iddia edilen TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı gibi bu suçtan sanık hakkında beraat kararı verilmiş olması,

bu kapsamda yaralama suçunun, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 253/3-son cümlesi uyarınca tehditle birlikte işlendiğinin iddia edilmesi nedeniyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve yeni düzenleme karşısında; yaralama suçu yönünden de uzlaştırma önerisinde bulunulmasının gerektiği anlaşılmış olmakla, bu hususta uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak,

yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden uzlaştırma işleminin olumlu sonuçlanmış olması durumunda, sanığın denetim süresinde işlediği başkaca kasıtlı suçlardan mahkum olup olmadığı tespit edilip sonucuna göre, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanıp açıklanmayacağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

2-Kabule göre de;

Sanığın, katılana yönelik yaralamaya teşebbüs eyleminin sonrasında, olay yerinden uzaklaşmaya başlayan katılanın arkasından, elinde grebi olduğu halde tehditte bulunduğuna ilişkin, mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delillerin nelerden ibaret olduğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle tehdit suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,