Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2014/43908 K.2019/3837

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Sanıkla mağdurun beyanlarında, 2 yıldan fazla süredir aynı evde birlikte yaşadıklarını ve suçta kullanılan tabancanın bozuk olduğunu söylemeleri, sanığın, silahı evdeki eşyalarının arasından aldığını beyan etmesi, alınan raporda da tabancanın ateşleme iğnesinin bulunmadığı ve mevcut haliyle ateşlemeye elverişli olmadığının belirtilmesi karşısında; suçta kullanılan tabancanın çalışmadığının mağdur tarafından bilindiği ve tehdit suçunun korkutucu unsurunun gerçekleşmediğine dair savunma ve beyanların aksine dosya kapsamında bir kanıt bulunmadığı gözetilmeden yerinde olmayan gerekçeyle atılı suçtan mahkumiyet hükmü kurulması,

2) Sanığın eyleminin TCK’nın 106/1-1. cümle kapsamında tehdit suçu olarak kabulü halinde ise; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,