KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2016/13689 E., 2020/2179 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Tehdit, kasten yaralama, hakaret, mala zarar verme
- Hükümler
- Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması
Karar Metni
277 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
A-Sanık ... hakkında mala zarar verme ile sanık ... hakkında yaralama ve hakaret suçlarından 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların CMK'nın 223. maddesine göre verilmiş hüküm niteliğinde bulunmadığı, aynı Kanun maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizinin mümkün olmadığı görülmekle, katılan sanık ... müdafiinin temyiz davası isteği ile ilgili olarak KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,
B-Diğer hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.
Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;
1-Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik tehdit ve yaralama ile katılan ...'a yönelik tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince;
Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılanlar ... ve ... vekillerinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,
2-Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükmün temyizinde;
Sanık ...'ın tehdit suçundan beraat etmesi karşısında, TCK'nın 125/1. maddesinde düzenlenen hakaret suçunun CMK'nın 253/3. maddesi uyarınca uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla, aynı Kanunun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulanması ve sonucuna göre sanık ...'ın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2016/13689, K. 2020/2179, 3 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama