Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/27645 K.2023/68

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanıklar hakkında tehdit ve hakaret suçlarından suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beraat kararı verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; kararı temyiz ettiğine, vesaire ilişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıkların katılana yönelik hakaret ve tehdit suçlarından cezalandırılması talebiyle dava açılmış ise de, sanıkların savunmaları ve tanıkların beyanları birlikte değerlendirildiğinde sanıkların üzerlerine atılı suçları işlediklerine dair mahkumiyetlerine yeterli kesin ve kanaat verici delil elde edilemediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanıkların katılana hakaret edip tehditte bulunduklarını doğrulayan tanıkların akrabalık ilişkisi nedeniyle tarafsız olmamaları, katılanın iddiaları dışında delil bulunmaması karşısında, kararda bir hukuka aykırılık bulunmadığından yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR