Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/31065 K.2023/16137

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 inci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile;

A. Sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin yedinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 7 ay 7 gün hapis ve 1.020,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,

B. Sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 7 ay 7 gün hapis ve 1.020,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına,

karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiinin temyiz isteğinin, müvekkilinin amacının mağdur ve ailesini talepleri üzerine ...’ya götürmek olduğu ancak mağdurun eşinin tanıdıklarına ulaşamaması üzerine muhasebe işlerinden dolayı tanıdığı sanık ...’ı aradığı ve evinde misafir etmesini istediği, sanığın kabul etmesi üzerine mağdur ve ailesini sanığın evine bırakıp gittikten sonra olayın cereyan ettiğine, atılı suçu işlemediğine, suçu işlediğini kabul etmemekle birlikte teşdiden hüküm kurulmaması gerektiğine, müvekkilin olay yerinde olmadığı gözetildiğinde hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanmasının da mümkün olmayacağına ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz isteğinin, olay yerinde yakalanan tanıklardan sadece birisinin mağdurla ilişkiye girdiğini beyan ettiğine, tanık, mağdur ve eşinin emniyette verdiği ifadelerinin yönlendirilmek suretiyle alındığına, kovuşturma aşamasında mağdurun beyanının alınmadığına, yeterli delil olmaksızın verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdur ... ile ...'nin Suriye ülkesi vatandaşı olup, Türkiye'ye yerleştikleri, burada sanıklardan ... ile tanıştıkları, ...'nun mağdur ve eşi olan tanığa fuhuş yaparak geçimini sağlayabileceği yönünde teklifte bulunduğu, mağdurun ihtiyacı bulunduğundan sanığın teklifini kabul ettiği, sanığın mağduru, eşi ve çocuklarıyla birlikte arabasına alarak diğer sanık ...'ın evine getirdiği, mağdurun eve müşteri olarak gelen ve tanık olarak beyanı alınan kişilerle para karşılığı cinsel ilişkiye girdiği, müşterilerin parayı sanık ...'a ödedikleri, bu şekilde de sanıkların atılı suçu işlediklerinin oluş, mağdur ve tanık beyanları ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Oluş, mağdur ve tanık beyanları karşısında sanıkların atılı suçu işlediklerine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış olup sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

Sanıklara yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR