Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/31385 K.2023/15668

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu, ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekili süre tutum dilekçesi ile temyiz etmiş, temyizinde gerekçe bildirmemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan ...'in ... İlköğretim Okulu 6. sınıfta öğrenim gördüğü, annesi olan katılan ... ile babasının boşandığı için ayrı yaşadıkları, Mayıs ayı içerisinde katılan ...'in babası ve üvey kardeşi ile görüşmeye gittiği sırada babasının ikinci eşi olan sanık ...'ın bu görüşmeyi istemediğinden dolayı katılan ...'e yönelik ''O..., kahpe.'' diyerek hakaret ettiği iddiasıyla açılan davada Yerel Mahkemece beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın aşamalardaki beyanlarının çelişkili olması ve sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak yeterli ve somut delil bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin gerekçeye dayanmayan temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmış ve Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

V. KARAR