Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2020/4651 K.2020/20560

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanığın son bildirdiği adres ile MERNİS adresinin aynı olması nedeniyle, yokluğunda verilen gerekçeli kararın öncelikle MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adrese Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebliğe çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres, bilinen en son adres kabul edilerek tebliğ yapılması gerekirken,

doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkartılan ve adresin kapalı olduğu ibaresi de yazılan tebligatın usule uygun şekilde yapılmamış olması sebebiyle, sanığın temyiz isteminin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın 18/04/2013 tarihli eşe karşı basit yaralama suçunu silahla tehdit suçu ile birlikte işlediği, 22/04/2013 tarihli eşe ve alt soya karşı basit yaralama suçlarını ise tehdit suçu ile birlikte işlediği belirlenerek yapılan incelemede:

A-Sanığın 18/04/2013 tarihli basit yaralama eylemi nedeniyle verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığa yükletilen eşe karşı basit yaralama eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi, hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'un temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye uygun olarak, TCK’nın 53/1-b maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın karardan çıkarılmak suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B-Sanığın 18/04/2013 tarihli silahla tehdit ile 22/04/2013 tarihli tehdit ve basit yaralama eylemleri nedeniyle verilen hükümlerin temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülememiştir.

Ancak;

1-Sanığın 18/04/2013 tarihinde eşi olan mağdur ... ,... 'a yönelik silahla tehdit eyleminden sonra aynı suç işleme kararının icrası kapsamında, 22/04/2013 tarihinde bu kez eşi mağdur ... ile kızı mağdur ...'yı ölümle tehdit ettiğinin kabulü karşısında, sanık hakkında 18/04/2013 ve 22/04/2013 tarihli tehdit eylemleri yönünden Türk Ceza Kanunun 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükmünün uygulanması koşullarının değerlendirilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle mağdur ... 'ya yönelik silahla tehdit ve tehdit suçlarından iki ayrı ceza tayini,

2-Sanığın 22/04/2013 tarihli tehdit ve basit yaralama eylemleri yönünden;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3-Tüm mahkumiyet kararları yönünden ise; Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının uygulanması zorunluluğu,