Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/12388 K.2023/19536

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca ceza tertibine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, olayda karşılıklı hakaret söz konusu olmadığı, karşılıklı hakaret kabul edilmiş olsa dahi sözlerin içerdiği haksızlığın aynı değerde olmadığı, kararın bozulması gerektiği talebine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın müdür olarak çalıştığı restaurantın önüne aracını park ettiği, bu sırada aracın park edildiği yerin kendi işyerlerinin önü olduğunu ve buraya aracını park edemeyeceğini söyleyen temyiz dışı sanık H.B. ile sanık arasında tartışma çıktığı, tartışmaya H.B.’nin annesi olan katılanın da dahil olduğu katılanın sanığa yönelik "Hadi biz gidelim, öküz olsa anlardı, bu adam laftan anlamıyor." şeklindeki sözleri üzerine, sanığın da katılana hitaben sinkaflı küfürler ettiği, katılanın ve tanığın beyanları, sanığın savunması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek Yerel Mahkemece hakaret suçunun karşılıklı işlendiği kabul edilerek sanık hakkında ceza tertibine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Katılanın ve tanığın beyanları, sanığın savunması ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, hakaret eyleminin karşılıklı işlendiğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Yerel Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine ve incelenen dava dosyası içeriğine göre, kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen "hakaretin karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi halinde 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken 'TCK'nın 129/3 gereğince ceza tertibine yer olmadığına' şeklinde karar verilmesi" dışında usul ve yasaya aykırılık görülmeyerek, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanunun 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan "TCK'nın 129/3 gereğince ceza tertibine yer olmadığına" ibaresinin çıkartılarak yerine "5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi gereğince ceza verilmesine yer olmadığı" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,