Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/15334 K.2023/22751

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen inceleme konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediği ihbarı üzerine dosya yeniden ele alınarak sanık hakkındaki hükmün aynen açıklanması ile görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; sübuta, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın metro istasyonundan öğrenci bileti kullanarak turnikeden geçtiği, özel güvenlik görevlisi olan mağdur ... Y.'nin sanıktan öğrenci pasosunu göstermesini istediği, mağdurun sanığa göstermiş olduğu öğrenci belgesinde yeni öğrenim dönemine ait indirim paso bandrolünün bulunmadığı, yeni bandrol alması gerektiğini bildirdiği, sanığın bu bandrolü olmadığını, almayacağını ve tam bilet de kullanmayacağını bildirerek mağdur ...

Y:'ye bağırdığı, bu sırada olay yerine diğer görevli mağdur ...

D.'nin geldiği, sanığın mağdurlara "g.... yiyorsa, gelin, ...'ye gelin bu uygulamayı yapın" dediği, etrafına bağırarak kendisinin öğrenci olduğunu, paso kullanmayacağını söyleyip çevreden alkışlayan ve kendisine destek veren diğer kişilerle birlikte güvenlik görevlilerine saldırıp basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı iddia ve Yerel Mahkemece kabul olunarak, görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebebi Yönünden

Sanık savunması, mağdurların beyanları, tanık anlatımı, adli muayene raporları ile tüm dosya kapsamından; sanığın atılı suçu işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla sanığın temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Özel güvenlik görevlisi olarak çalışabilmek için 5188 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11 inci maddesi uyarınca da Valilikten çalışma izni almak zorunlu olup, aynı Kanun'un 23 üncü maddesine göre özel güvenlik görevlisi olan mağdurların kendilerine karşı işlenen suçlar nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmesi için yukarıda açıklanan koşulları taşıması gerektiği anlaşıldığından, mağdurun bu koşulları taşıyıp taşımadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeyerek, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

a. Sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçunu birden fazla görevliye karşı işlediğinin kabul edilmesi karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b. Sanığın, mağdurlar tarafından kendisine hakaret edildiğini ve darp edildiğini savunması karşısında; olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR