Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/16466 K.2023/23853

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

katılan vekilinin yüzüne karşı verilen kararda, temyiz süresinin, kararın "tefhiminden" itibaren başlayacağının belirtilmesi yerine, ''tefhim ve tebliğden" itibaren başlayacağının belirtilmesi suretiyle yanılgı oluşturulduğundan 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Karar başlığında tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanıklar hakkında hakaret suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katlan vekilinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluştuğu belirtilerek mahkumiyet hükümleri kurulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın dayak korkusuyla ve elinde sopayla öğrencilere ders verdiğine, bu durumun velilerin tepkisini çektiğine ve şikâyetçi olduklarına, katılanın kullanmış olduğu yazı tahtasının işaret çubuğunu kamera hilesiyle sopaymış gibi gösterdiğine ilişkin haberi sanıkların yayımlayarak hakaret suçunu işledikleri iddia olunmuştur. Yerel Mahkemece, atılı suçun unsurlarının oluşmadığı kabul edilerek beraat hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 16.10.2014, 19.02.2015 tarihli sorguları olduğu ve bu tarihlerden temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR