Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/23752 K.2024/3962

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında; hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 43 üncü maddesi uyarınca 4 ay 11 gün hapis cezası ile, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçundan 5237 sayılı Kanun'un 117 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına ve hükmolunan cezaların aynı Kanun'un 58 inci maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin özetle; mahkemece tanık M.'nin beyanlarının dikkate alınmadığı, beyanı hükme esas alınan tanığın, sanığın yanında çalışan daimi işçisi olması nedeni ile tarafsız kabul edilemeyeceği, hakaret suçundan ayrıca hüküm kurulmasının hatalı olduğu, suçlamayı kabul etmemekle birlikte atılı eylemin yalnızca iş ve çalışma hürriyetinin ihlali kapsamında değerlendirilebileceği bu ve resen tespit edilecek sebeplerle hükümlerin bozulmasına yönelik olduğu belirlenmitir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın kendisinin de kamyonu olması sebebi ile, köyünden orman ürünleri nakliyesi yapan katılanın ürünleri taşımasını istemediğinden bahisle hakaret ve tehdit ettiği iddiasıyla cezalandırılması talebi ile açılan kamu davasında Yerel Mahkemece; katılan beyanı, tanık İ.B.'nin anlatımı ve tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirilerek; sanığın tehdit eyleminin iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunu oluşturduğunun kabulü ile hakaret ve iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Sanık hakkında suç tarihinde uzlaştırma kapsamında bulunmayan tehdit suçundan kamu davası açıldığı, Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde sanığın eyleminin iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunu oluşturduğunun kabul edildiği, sanığın değişen suç vasfı itibariyle mahkumiyetine karar verilen iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu,

hakaret suçunun ise, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının son cümlesi uyarınca uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve yeni düzenleme karşısında hakaret suçu yönünden de uzlaştırma önerisinde bulunulmasının gerektiği anlaşılmış olmakla.

5237 sayılı Kanun'un 2 ve 7 nci maddeleri de gözetilerek, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali ve hakaret suçlarından uzlaşma hükümlerinin uygulanması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeni ile karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,