Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/24188 K.2024/4015

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 129 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, katılan hakkında hakaret suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, hakaret eyleminin karşılıklı işlenmediği, açıklanan ve resen gözetilecek nedenlerle usul ve yasaya aykırı olan kararın bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, katılanın telefonunu arayarak sinkaflı sözler söylemek suretiyle hakaret suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada, Yerel Mahkemece hakaret eyleminin karşılıklı işlendiği kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık savunması, katılan beyanı, olayın meydana geliş şekli ve tüm dosya kapsamı bütün olarak değerlendirildiğinde; hakaret eyleminin karşılıklı işlendiğine dair Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, ''hakaret eyleminin karşılıklı işlendiğinin kabul edilmesi halinde 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken aynı maddenin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi'' hususu dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR