Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/33420 K.2024/9505

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında imar kirliğine neden olma suçundan açılan kamu davasında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir. 2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin başlıkta bilgileri yer alan kararıyla İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine sanık hakkında kurulan beraat hükmü kaldırılarak 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hükmolunan adli para cezasının birer ay ara ile 20 eşit taksitle tahsiline karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; suça konu yapının bina vasfında olmadığına, beraat etmesi gerektiğine, usul ve yasalara aykırı olarak katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedildiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince imar kirliliğine neden olma suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Mevcut binanın zemin katında kullanılmakta olan dükkanın önüne, bulvar yönünde projesine aykırı olarak kat yüksekliğinde yapılan ve sundurma olarak tarif edilen bina eklentilerinin tamamının binanın yoldan çekme mesafesini (yapı yaklaşma sınırını) ihlal ettiği, bina vasfını taşıyan yapı olduğu kanaatiyle İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılmış ve sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak; Hükümden sonra 18 Mayıs 2018 tarihinde 30425 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7143 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesi ile 3194 sayılı İmar Kanunu'na eklenen geçici 16 ncı maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluğu bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR