Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/37620 K.2024/14920

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında; hakaret suçundan verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirr bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; uzlaşma ve lehe Kanun hükümlerinin uygulanmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan hüküm kurulurken temel cezanın doğrudan 5237 sayılı Kanun'un 125/3-(a) madddesi uyarınca hapis cezası olarak tayin edilmesi ve tekerrür hükümleri uygulanması gerektiği gözetilmemiş ise de İlk Derece Mahkemesinin hatalı uygulamasının Bölge Adliye Mahkemesi tarafından eleştiri konusu yapılması ve sanığın hakaret sözlerini evin açık olan penceresinden söylemesi ve dışarıda bulunan mağdurlarca da duyulması karşısında aleniyet unsuru gerçekleştiğinden Tebliğname'deki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığın üzerine atılı suç uzlaşma kapsamında bulunmadığından ve lehe Kanun hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığından, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Zincirleme suç uyarınca yapılan artırım sırasında mağdur sayısı göz önüne alınarak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesi uygulanırken artırım oranının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılamayacağı anlaşılmakla, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR