Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2021/409 K.2021/18875

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, Anayasanın 40/2, CMK’nın 232/6 ve 34/2 ile 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddeleri gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yüzüne karşı verilen kararda temyiz süresinin "sanık ve müdafisine tebliğinden itibaren" şeklinde yanıltıcı olarak gösterilmesi nedeniyle, sanık müdafisinin temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A) Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunlarda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın yasal bağlamda uygulandığı

Anlaşıldığından, sanık ... müdafisinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B) Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükmün temyizinde;

Sanığın, katılanın evinin önünde av tüfeğiyle ateş etmekten ibaret eyleminin, TCK'nın 106/2-a ve 170/1-c maddelerine uyan tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu, TCK'nın 44. maddesi uyarınca sadece en ağır cezayı gerektiren tehdit suçundan hükümlülük kararı verilmesi ile yetinilmesi ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan da karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, sadece CMK'nın 223/4. maddesinde belirtilen sınırlı nedenlere dayalı olarak verilmesi mümkün olan "ceza verilmesine yer olmadığına" dair hüküm kurulması,