KÜNYE
4. Ceza Dairesi 2022/5236 E., 2025/2828 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Şubat 2025
- İncelenen kararın mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Sayısı
- 2021/458 E., 2021/679 K.
- Suç
- İmar kirliliğine neden olma
- Hüküm
- Mahkumiyet
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
286 kelime·1 dk okuma·4 bölüm
Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Bozma üzerine yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mersin 13. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği, kararın yeniden incelenmesi gerektiğine vesaire ilişkindir.
III. GEREKÇE
Tüm dosya kapsamı, 08.01.2014 tarihli yapı tatil zaptı, keşif tutanağı, bilirkişi raporu ve ilgili kurumların cevabi yazıları kapsamından, sanığın belediye sınırı içerisinde bulunan suça konu yere ruhsata aykırı şekilde çatı katına kapalı alan oluşturmak suretiyle imar kirliliğine neden olma suçunu işlediğinden bahisle hakkında mahkumiyet kararı verilmesine ilişkin Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,
Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,
Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,
Anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.
IV. KARAR
Yargıtay 4. Ceza Dairesi, E. 2022/5236, K. 2025/2828, 17 Şubat 2025 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama