Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2022/5524 K.2024/13244

Hakaret suçunun mağduru veya suçtan zarar göreni olmayan katılan İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü vekilinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır. Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine verilen Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Kurum vekilinin temyiz istemi; eksik ceza tayin ediliğine, verilen cezaların artırılması yoluna gidilmesi ve davaya katılma kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. Sanığın temyiz istemi; kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. İçişleri Bakanlığı Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Hakaret suçunun mağdurunun yalnızca gerçek kişi olabileceği bu nedenle bu suçtan doğrudan zarar görmeyen İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü'nün davaya katılma hak ve yetkisi bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ve 1412 sayılı Kanun'un 317 inci maddeleri uyarınca İçişleri Bakanlığı Emniyet Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre gerekçeli karar başlığında mağdur ...'ın adının yazılmamasının mahallinde düzeltilebilir maddi hata olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanık hakkında kurulan hükümde, mağdurların sayısına göre sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/2. maddesi uygulanırken artırım oranının, alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiği gözetilmemiş ise de aleyhe temyiz bulunmadığından bozma yapılamayacağı belirlenerek yapılan incelemede sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

A. İçişleri Bakanlığı Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik İçişleri Bakanlığı vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden