Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/13215 K.2023/25040

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yerel Mahkemenin 06.11.2006 tarihli kararı ile sanık ve suçta kullanılan aracın maliki olduğunu söyleyen suçun diğer failinin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 62 ile 54 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve aracın müsaderesine karar verilmiştir. 2.Kararın sanıklar tarafından temyizi üzerine incelemeyi yapan Yargıtay

8. Ceza Dairesinin 08.11.2009 tarihli ilamı ile sanıkların eylemlerinin göçmenlerin yurt dışına çıkışına imkan sağlamaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gerekçesiyle Yerel Mahkeme kararı bozulmuştur.

3.Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada sanıkların, 5237 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 35, 62 ile 54 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aracın müsaderesine karar verilirken hükümlerin açıklanmalarının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

4.Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 11.05.2011 tarihinde kesinleşmesinden sonra sanığın 15.12.2014 tarihinde işlediği kasten yaralama suçu nedeniyle yapılan ihbar üzerine sanık açısından dosyayı yeniden ele alan Yerel Mahkeme 09.01.2018 tarihli kararı ile hükmün aynen açıklanmasına, aracın da müsaderesine karar verilmiştir.

5.Kararın sanık tarafından temyizi üzerine incelemeyi yapan Dairemizin 20.10.2022 tarihli ilamı ile önceki karara yollama yapılarak gerekçeden yoksun bir biçimde karar verildiği gerekçesiyle sanık hakkındaki Yerel Mahkeme kararı bozulmuştur.

6.Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanığın göçmen kaçakçılığı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 35, 62 ile 54 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aracın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, sanığın menfaat temin etme amacının olmadığına, usul ve kanuna aykırı olarak verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ile suçun diğer failinin içinde bulunduğu yakıt tankerinde kolluk görevlilerince yapılan aramada, Yunanistan ülkesine götürülmek istenen 11 Iraklı göçmenin yakalandığı iddiasıyla göçmen kaçakçılığı suçundan açılan davada Mahkeme, tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçtan cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık ve temyiz dışı diğer sanık, yakıt tankerindeki göçmenlerden haberleri olmadığını söylemiş iseler de, bu savunmalarının alınan göçmen beyanları ile örtüşmemesi, göçmenlerin ifadelerinde, Irak üzerinde ülkeye giriş yaptıktan sonra para karşılığında tanımadıkları birisi tarafından yakalandıkları tankere bindirilip bu şekilde üç saat yolculuk yaptıklarını söylemeleri, yakalandıkları gün aracın sanıkların kullanımında olması,

üç saat önce tankere bindirilen göçmenlerden haberdar olmadıkları yönündeki savunmalarının hayatın olağan akışına aykırı olması karşısında, olay tutanağı ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, atılı suçun sanık tarafından işlediğine dair Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiş, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemine de itibar edilmemiştir.

2.Sanığa yükletilen göçmen kaçakçılığı eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu anlaşılmıştır.

3.Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen hususlar dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. a.Göçmenlerin yurt dışına çıkmalarına imkan sağlayan sanık hakkındaki temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, b.Suçta kullanılması nedeniyle müsaderesine karar verilen araç üzerinde sanığın bir hak talebinin bulunmaması,

Mahkemenin 21.04.2011 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik kararı ile suçun diğer faili olup aracın maliki olduğunu söyleyen ... hakkındaki hükümle birlikte aracın müsaderesine karar vermiş olması ve bu kararın kesinleşmesi karşısında, son kararla birlikte yeniden aracın müsaderesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği karardan "araç müsaderesine" ilişkin kısmın çıkartılması ve "5237 sayılı Kanun'un 79/1-a maddesi" ibaresinin çıkartılarak yerine 5237 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak,