Yargıtay 4. Ceza Dairesi E.2023/8779 K.2025/16717

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında hakaret suçundan verilen hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz istemi, sanıkların üzerlerine atılı suç işlediklerine dair her türlü, şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, sivil polis olan katılanların olay anında kimlikleri ibraz etmediklerine, sanıkların lehine delillerin toplanmadığına, kararın gerekçesiz olduğuna, hükümlerin bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanıkların savunması, katılanların beyanları, tutanaklar ve tüm dosya kapsamından atılı suçu işlediklerine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde bulunmuş, sanıklar müdafiinin temyiz sebeplerinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanıklara yükletilen hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, tekerrüre esas kabul edilen Sincan 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/520 Esas, 2010/760 Karar sayılı kararında sanıklar hakkında hükmolunan erteli hapis cezasına ilişkin 2 yıllık denetim süresinin belirlendiği, hükümlerin 22.11.2010 tarihinde kesinleşip, 2 yıllık denetim süresinin geçmesiyle birlikte 22.11.2012 tarihinde kararın infaz edilmiş sayıldığı, bu tarihten itibaren 5237 sayılı Kanun'un 58/2-b maddesinde belirtilen üç yıllık süre geçtikten sonra, 10.08.2016 tarihinde temyize konu suç işlendiğinden, söz konusu kararın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanıklar müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 303/1. maddesi gereği, "hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kısımların çıkarılması" suretiyle Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Kahramanmaraş 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,