KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2011/2719 E., 2012/4853 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/04/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/04/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.
2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince:
Dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.
Dava dilekçesinde faiz istenmemiştir. Yerel mahkemece, faiz isteminde bulunulmamasına rağmen kabul olunan tazminata dava gününden itibaren faiz yürütülmesine karar verilmiştir.
1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 74. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 25/1. ve 26/1 maddeleri) gereğince; hakim, tarafların iddia ve savunmaları ile bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği gibi iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz. Şu durumda yerel mahkemece kabul edilen tazminata dava gününden itibaren yasal faiz yürütülmüş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2011/2719, K. 2012/4853, 26 Mart 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama