KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2011/5924 E., 2012/7671 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mayıs 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
255 kelime·1 dk okuma
Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 23/11/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ..., ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, binası sehven yıkılan dava dışı üçüncü kişiye davacı ... tarafından ödenen tazminatın binanın yıkılması eylemini gerçekleştiren davalılardan rücuan tazminat talebinden ibarettir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalılardan ... ile ... tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, davalı çalışanlarının kusur ve ihmaleri ile meydana gelen zarardan sorumlu olduğunu iddia etmiştir.
Davalılar ... ile ... ise, kendilerine verilen talimatlara uygun olarak hareket ettiklerini, meydana gelen zarardan sorumlu olmadıklarını savunmuşlardır.
Mahkeme ise zarardan bütün davalıların sorumlu olduğu kanaati ile davanın kabulüne karar vermiştir.
Rücüa esas olan davada davalı olan belediyenin tanıkları olarak dinlenen davalı ... ile ..., O davada, kendilerine verilen talimatlara uygun olarak işlem yaptıkları ifade etmiş ve bu ifadelerini işbu davada savunma olarak tekrar etmişlerdir. Belediyenin ustası ve kepçe kullanıcı olarak görev yapan davalıların, kendilerine emir vermeye yetkili fen işleri müdürünün emirleri doğrultusunda işlem yaptıkları ve zararın emrin infazına bağlı olarak meydana geldiği açıktır. Şu halde diğer davalı fen işleri müdürünün talimatları doğrultusunda görev yapan davalılar yönünden mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken zarardan sorumlu tutulmaları doğru olmamış, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2011/5924, K. 2012/7671, 2 Mayıs 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama