Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/7263 K.2012/8659

Davacı ... vekili Avukat ...tarafından, davalı ... aleyhine 24/12/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; kişilik haklarına saldırı nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Yerel Mahkemece, istemin kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dışı eşiyle birliktelik yaşayan davalının eylemleri nedeniyle eşinden boşandığını, yaşanan bu ilişkiler nedeniyle manevi olarak yıprandığını belirterek uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, süresinde zamanaşımı definde bulunarak haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacının, dava dışı eşi Berna Kurt aleyhine “evlilik birliğinin temelden sarsılması ve zina nedenine dayalı” olarak İzmir 11.Aile Mahkemesinin 2008/760 Esas sayılı dosyasında 19/9/2008 tarihinde açtığı boşanma davasının dava dilekçesinde; eşi Berna Kurt ile davalı ...' nın samimi ilişkisinden bahsederek, davalı ...' nın da bu ilişki nedeniyle eşine karşı boşanma davası açtığını boşanma davasında kızı Pınar Narcıkara' nın 8/12/2006 tarihinde tanık olarak dinlendiğini, 2/12/2008 tarihinde tanık olarak dinlenen Yurdagül Narcıkara' nın ise sözü edilen ilişkiyi doğruladığını anlatmıştır.

Davacının dava dışı eşi Berna Kurt aleyhine açtığı boşanma davasında boşanmaya dair verilen 29/4/2009 tarihli karar, davanın taraflarınca “boşanma” dışında kalan yönleriyle temyize götürüldüğü, kararın Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin 2009/11653 Esas ve 2010/12704 Karar sayılı ilamı ile 28/6/2010 tarihinde onandığı anlaşılmaktadır.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın tahsili istemine ilişkin olup zaman aşımı süresi Borçlar Kanunu'nun 60/1 maddesinde düzenlenen 1 yıldır.

Dava konusu olayda; davacının davaya dayanak yapılan hukuka aykırı eylemi dava dışı eşine karşı açtığı boşanma davasının 19/9/2008 tarihli dilekçesinde öğrendiği anlaşılmaktadır. Boşanma davasında verilen boşanmaya dair hüküm davanın taraflarınca temyiz konusu yapılmadığından 4/6/2009 tarihinde kesinleşmiş, eldeki dava ise 24/12/2010 tarihinde açılmıştır. Borçlar Kanunu'nun 60/1 maddesi uyarınca 1 yıllık zamanaşımı süresi dolmuştur.

Şu halde davalının süresinde zaman aşımı definde bulunduğu gözetilerek davanın 1 yıllık zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, zaman aşımı başlama tarihinin dava dışı eş aleyhine açılan boşanma davasının kesinleşme tarihi yanılgı sonucu yanlış esas alınıp yerinde görülmeyen zaman aşımı defi reddedilerek esas hakkında yazılı biçimde kısmen kabul kararı verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.