Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2011/8609 K.2012/10859

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/02/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/10/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiile dayanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, kayden 4 parsel sayılı taşınmazın maliki olduklarını, komşu 12 parsel sayılı taşınmaz maliki olan davalı tarafından sınırdaki mevcut duvarın yükseltilerek toprakla doldurulduğunu, duvarın teknik koşullara uymayıp can ve mal emniyetini tehdit ettiğini, bilahare duvarın yıkıldığını ileri sürerek, meydana gelen hasarın bedeli, duvarın yıkılarak yeniden davalılar tarafından yapılması, olmazsa duvarın maliyetinin davalı tarafça ödenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekilleri, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davalıların Borçlar Kanunu 58.madde uyarınca sorumlu olduğu gerekçesiyle, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda tüm davalılar yönünden davanın kısmen kabulu ile zararın müteselsilen tazminine karar verilmiştir.

Dava 07/02/2008 tarihinde davalılar ... ve ... aleyhine açılmış, davalı ...'nun davalılardan ...'a ait bölümü satın aldığı gerekçesi ile bina malikinin kusursuz sorumlu olduğu ileri sürülerek dahili davalı olarak davaya dahil edilmiştir. Davaya konu istinat duvarı 22/07/2007 tarihinde yıkılmıştır. Davalı ... dosyaya getirilen tapu kaydına göre sahibi olduğu bağımsız meskeni dava konusu istinat duvarının yapılmasından ve yıkılmasından sonra 18.02.2008 tarihinde satın almıştır. Olay tarihinde bina maliki değildir, binayı olduğu gibi satın almıştır. Bu halde davalı ...'nun sorumluluğu yoktur. Aleyhine açılan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.