Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2012/14905 K.2013/12606

Davacı....Bankası A.Ş. vekili Avukat ... vd. tarafından, davalı ... aleyhine 12/02/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, noterin hukuki sorumluluğundan kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı noter tarafından tanzim edilen satış sözleşmesine güvenerek 3. kişilere kullandırdığı kredinin ödenmediğini belirterek, uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacı ve 3. kişilerin ağır kusurlarının bulunduğunu, illiyet bağının kesildiğini belirterek, usul ve yasaya aykırı olan davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, bilirkişi raporuna göre, davalıya atfedilen kusur oranına karşılık gelen tazminat miktarı üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

a- Dava dilekçesi incelendiğinde; davacının, 3. kişilere kullandırdığı 130.000 TL kredinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte tahsili isteminde bulunduğu, ayrıca işlemiş faiz talebinde bulunmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde, HMK'nun 26. maddesinde belirtilen taleple bağlılık ilkesini de ihlal eder şekilde, kredi ödeme tarihinden dava tarihine kadar geçen sürenin faizinin de hesaplanıp hüküm altına alınması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

b-Taraflar arasında ticari ilişki bulunmadığı gibi davalının eylemi haksız fiilden kaynaklanmaktadır. Şu halde, somut olayda uygulanacak olan faiz ölçüsü ticari faiz olmayıp yasal faizdir. Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek, davalının yasal faiz yerine ticari faiz ile sorumlu tutulmuş olması doğru görülmediğinden kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.