KÜNYE
4. Hukuk Dairesi 2013/7378 E., 2014/3775 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Mart 2014
- Mahkemesi
- İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 03/12/2012
- Numarası
- 2011/60-2012/446
Karar Metni
270 kelime·1 dk okuma
Davacı F.. K.. vekili Avukat H.. B.. tarafından, davalı S.. K.. aleyhine 15/02/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/12/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.
Dava, babalık görevinin yerine getirilmemesi nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, davalının babalık görevini yerine getirmediğini ileri sürerek oluşan hastalığı nedeniyle tedavi masrafı ve manevi tazminat taleplerinde bulunmuştur.
Davalı, davacı oğluna ve boşandığı eşine ayrı ayrı yardım nafakası ödediğini, ayrıca davacının eğitim masraflarıyla ilgili açtığı davanın devam etmesinden dolayı, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davacının gerek okula devam etmesi, gerek tedavi masrafları nedeniyle babasının yardımına muhtaç olduğu kabul edilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Dosya kapsamından; davalı tarafından davacı oğluna yardım nafakası ödediği ve eğitim masrafları ile ilgili İstanbul 2. Aile Mahkemesi'ne açılan davanın devam ettiği ileri sürülmüş ise de; bu konuda bir inceleme yapılmadan karar verildiği anlaşılmaktadır.
Mahkemece yardım nafakasına ilişkin belgeler ile İstanbul 2. Aile Mahkemesi'nin 2011/102 esas sayılı dosyasının getirtilerek incelenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun bulunmamış kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi, E. 2013/7378, K. 2014/3775, 6 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama