Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2015/9436 K.2015/11240

Davacı İ.. M.. vekili Avukat Gonca tarafından, davalılar İ.. A.. ve diğeri aleyhine 21/02/2011 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Yasa'dan kaynaklanan rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, 2330 sayılı Yasa'dan kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda 1.759,59 TL asıl alacak ve 2.519,40 TL dava tarihine kadar işlemiş yasal faiz olmak üzere toplam 4.278,99 TL tazminata hükmedilmiştir. Dava tarihinden sonrasına ilişkin olarak faize hükmedilmemiştir. Bu durum usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/son maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.