Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2019/2248 K.2021/1004

Davacı ... ve ... vekili Avukat ...tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 10/06/2015 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/02/2017 günlü karara karşı davacı tarafın istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 18/04/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacılar vekili; 31/10/2013 tarihinde, davalılardan ...'ya ait, davalılardan ...’in sevk ve idaresindeki kamyonetin çarpması neticesinde, müvekkilleri ... ve ...’in kızı olan ...’in vefat ettiğini belirterek oluşan maddi ve manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince; dava konusu trafik kazasında davalı sürücü ...’in tam kusurlu olduğu, davacıların kızının hayatını kaybettiği, bu nedenle davacıların maddi ve manevi tazminat talep edebilecekleri gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme karşı davacılar vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56. maddesine göre hâkimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 tarihli ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hâkim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda; davacıların kazada ölenin anne ve babası olmaları, davaya konu trafik kazasında ölenin kusurunun bulunmayıp davalı tarafın tam kusurlu bulunması, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.