Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2020/3592 K.2022/12906

Davacılar ..., ... ve ... vekili Av. ... tarafından, davalı ... aleyhine 31.03.2016 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09.10.2018 günlü karara karşı davacılar vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne dair verilen 24.06.2020 günlü Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

KARAR

Davacılar vekili; davalının sevk ve idaresindeki aracın 31.07.2015 tarihinde karıştığı çift taraflı trafik kazasında davacılar ... ve ...’in iki oğlu ve hamile olan gelininin vefat ettiğini, diğer davacının ölen kardeşlerin ablası olduğunu belirterek; davacılar ... ve ... için 150.000,00’er TL, davacı ... için 100.000,00 TL’nin 31.07.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 50.000,00 TL, davacı ... için ... için 25.000,00 TL, davacı ... için 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince; davacı baba ile kardeş lehine hükmedilen manevi tazminatların bir miktar az olduğu, davacı anne için hükmedilen tazminatın makul bulunduğu, ayrıca davacı baba ile davacı anneye aralarında büyük fark bulunacak şekilde tazminata hükmedilmesinin hakkaniyete aykırı olduğu, bu şekilde bir ayrım yapılmasını gerektirecek herhangi bir durum bulunmadığı, davacılar vekilinin itirazlarının kısmen haklı bulunduğu gerekçesiyle, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak,

davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 50.000,00 TL, davacı ... için ... için 50.000,00 TL, davacı ... için 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Kanunu’nun 56. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda; davacıların ölenlere yakınlığı, davalı tarafın kusur durumu, olayın gelişimi, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı az olup daha yüksek miktarda manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.