Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2021/14496 K.2022/14679

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı, davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalılar vekilllerince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, bölge adliye mahkemesi tarafından verilen istinaf başvurusunun kısmen kabulüne dair ek kararın süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu'nun 362/1a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 sayılı Kanun'un 44. maddesiyle HMK'ya eklenen ek madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2021 yılı için 78.630,00 TL'dir. HMK 362/1-a ve 362/2. maddeleri gereğince temyiz edenin sıfatına göre, hükmedilen ya da mahkemece kabul edilmeyen bölümün miktar veya değeri 78.630,00 TL’yi geçmeyen davalara ilişkin bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi kabil değildir.

Eldeki davada; ilk derece mahkemesince, davacı eş ... yönünden 256.585,78 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine; davacı ... yönünden 57.800,63 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine;

davacı ... yönünden 51.997,30 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı ...'e verilmesine karar verilmiş; davalılar vekillerince karara karşı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davalı .... vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, HMK’nın 353/1-b.2 maddesi gereğince, Reyhanlı 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 30.03.2018 tarih ve 2016/151 Esas, 2018/240 Karar sayılı kararının yeniden hüküm kurulmak üzere kaldırılmasına, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353.maddesinin 1.fıkrası (b) bendinin 2.maddesi uyarınca düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerektiği anlaşılmakla; davacı

tarafından davalı .... aleyhine açılan davanın reddine; davacı tarafından davalı ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile, davacı eş ... yönünden 151.708,32 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'ndan alınarak davacıya verilmesine, davacı ... yönünden 29.316,01 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'ndan alınarak davacı ...'e verilmesine,

davacı ... yönünden 27.281,08 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'ndan alınarak davacı ...'e verilmesine, davacılar vekilinin fazlaya ilişkin istemlerinin reddine karar verilmiş; davacılar vekili karara karşı temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Yargıtay (kapatılan) 17. Hukuk Dairesi'nin 2019/3233- 2020/4931 sayılı ilamı ile davalı .... vekilinin 01.10.2019 tarihli dilekçesi ile dosya temyiz incelemesine gönderilmeden önce davacı taraflar ile sulh olduklarını, ibraname verildiğini bildirdiği anlaşılmakla, bu konuda ek karar verilmek üzere dosyanın Bölge Adliye Mahkemesi'ne geri çevrilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bölge adliye mahkemesince bu kez ek karar ile; davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, HMK’nın 353/1-b.2 maddesi gereğince, Reyhanlı 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 30.03.2018 tarih ve 2016/151 Esas, 2018/240 Karar sayılı kararının yeniden hüküm kurulmak üzere kaldırılmasına, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353.maddesinin 1.fıkrası (b) bendinin 2.maddesi uyarınca düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerektiği anlaşılmakla;

davacı tarafından davalı ... aleyhine açılan davanın 24.09.2019 günlü sulh sözleşmesi gereği ve 30.09.2019 gününde yapılan ödeme ile birlikte dava konusuz kaldığından bu davalı bakımından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına; davacı tarafından davalı ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile davacı eş ... yönünden 151.708,32 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'ndan alınarak davacı ...'ye verilmesine,

davacı ... yönünden 29.316,01 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'ndan alınarak davacı ...'a verilmesine, davacı ... yönünden 27.281,08 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihi olan 08.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'ndan alınarak davacı ...'a verilmesine, davacı vekilinin fazlaya ilişkin istemlerinin reddine karar verilmiş; işbu ek karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili 12.02.2018 tarihli ıslah dilekçesi ile davalı ... yönünden, kusurun %70'ine tekabül eden kısım bakımından davacı ... için 179.610,02 TL, davacı ... için 36.398,11 TL ve davacı Irmak ... için 40.460,44 TL olmak üzere (toplam 256.468,50 TL) talepte bulunmuştur. Bölge adliye mahkemesi ek kararı ile davacıların ...'na yönelik talepleri bakımından kısmen kabul kararı verildiğine göre, temyiz eden davacılardan ... için reddedilen miktar ve diğer davacılar için ayrı ayrı talep edilen ve hüküm altına alınan miktarlar bakımından karar yukarıda belirtilen temyiz kesinlik sınırının altında kalmaktadır. O halde bölge adliye mahkemesi kararının temyiz kabiliyeti olmayıp, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin HMK’nın 362/1-a maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.