Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2022/14031 K.2025/8783

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kadın hastalıkları ve doğum doktoru olarak görev yaptığını, ...'de yayınlanan ...'da isimli programda 25.10.2017 tarihinden dava tarihine kadar yapılan yayınlarda müvekkili hakkında tamamen gerçek dışı, mesleki itibarına zarar veren ve kişilik haklarına saldırı niteliğinde söz ve ifadeler ile fotoğraflarının kullanıldığını, yayınlarda doğumunu yaptırdığı kişilerin iftira niteliğindeki gerçek dışı açıklamalarına yer verildiğini; yapımcı, sunucu ve sorumlu müdür olan davalıların zarardan birlikte sorumlu olduklarını belirterek dava konusu programda müvekkilinin adının ve fotoğraflarının yayınlanmasının durdurulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu yayının haber/bilgi programı niteliğinde olduğunu, dava konusu yayınlarda kanuna aykırı şekilde evlat edinme işlemlerinin ele alındığını, dava konusu programdan sonra doğumların yapıldığı hastane hakkında ceza soruşturması başlatıldığını, yayınların iddia kapsamında yapıldığını, basın özgürlüğü sınırlarının aşılmadığını belirterek davanın reddini istemiştir. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; sorumlu müdür olan müvekkiline husumet yöneltilmeyeceğini, yayınlarda basın özgürlüğü sınırlarının aşılmadığını belirterek davanın reddini istemiştir. Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; fiilen mesleğini icra eden davacı doktorun ispatlanamamış iddialar yönünden program içeriğinde adının geçmesi ve fotoğrafının yayınlanmasının mesleki anlamda oldukça önemli kabul edilen hasta doktor güvenini, mesleki itibarını zedeleyici ve kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu, kişilik haklarının korunması ve saldırının sonlandırılması taleplerinin yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile ...'de yayınlanan ...'da isimli programda davacının isminin ve fotoğrafının yayınlanmasının durdurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... ve ... vekilileri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine; Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; güncel bir konu ile ilgili görünür gerçeğe uygun olarak dava konusu yayınların yapıldığı, basın özgürlüğü sınırlarının aşılmadığı, özle biçim arasındaki dengenin bozulmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Adana Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından dava konusu yayınlardaki iddialar ile ilgili hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair verildiğini, izni alınmadan fotoğraflarının yayınlandığını, asılsız isnatlarla müvekkilinin mesleki itibarının zarar gördüğünü, kişilik haklarının saldırıya uğradığını, basın özgürlüğü sınırlarının aşıldığını, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; ...'de yayınlanan ...'da isimli programda 25.10.2017 tarihinden dava tarihine kadar yapılan yayınlarda sarf edilen söz ve ifadeler ile kullanılan fotoğraflar nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile dava konusu programda müvekkilinin adının ve fotoğraflarının yayınlanmasının durdurulması talebine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere; dava konusu yayınların toplumun bilgi edinme ve basının haber verme hakkı kapsamında kaldığının, ifade özgürlüğü ve bu bağlamda basın özgürlüğünün asıl, sınırlamanın ise istisna olduğu, sınırlamanın kanuni olması, meşru amaca dayanması ve demokratik toplumda gerekli ve orantılı olmasının gözetilmesi gerektiğinin;

basının, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumlu olduğunun, basın ve ifade özgürlüğü sınırlarının aşılmadığının, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi 22 Nisan 2013 tarihli ve 48876/08 başvuru numaralı kararında “İfade özgürlüğünün, demokratik bir toplumun vazgeçilmez esasını ve bu toplumun gelişiminin ve her bireyin kendini gerçekleştirmesinin temel koşulunu oluşturduğunu, 10. maddenin 2. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla ifade özgürlüğünün sadece kabul edilen,

zararsız ya da farklı olan “bilgi” ya da “düşünceler” için değil ama ayrıca hoşa gitmeyen, sarsıcı ya da rahatsız edici olanlar için de geçerli olduğunu, bunların, “demokratik toplumun” onlarsız olamayacağı çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin gereği olduğunu, 10. maddede açıklandığı gibi bu özgürlüğe yapılan sınırlamaların her halde dar yorumlanması gerektiğini ve herhangi bir sınırlama gereksiniminin ikna edici bir biçimde ortaya koyulması gerektiğinin...” ifade edildiğinin; tüm bu açıklamalar ışığında dava konusu yayınlarda yer alan söz ve ifadelerin, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturmayacağı anlaşıldığından,

temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR