Yargıtay 4. Hukuk Dairesi E.2023/681 K.2023/10837

Taraflar arasındaki haksız fiilden kaynaklanan manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 26.04.2011 tarihinde müvekkilinin evine girerek cinsel saldırıda bulunmaya kalkıştığını, davalının eylemi nedeniyle ceza mahkemesinde yargılandığını, olay sonucunda müvekkilinin ruh sağlığının bozulduğunu, halen tedavi gördüğünü ancak tam olarak iyileşemediğini belirterek 150.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili hakkındaki iddiaların ve davacının uğradığını iddia ettiği zararın gerçeği yansıtmadığını, dava dilekçesinde tedbir konulması talep edilen taşınmazın müvekkili tarafından davacının kayınbabasından satın alındığını, o tarihten beri müvekkilinin davacının tehdit, taciz ve hakaretlerine maruz kaldığını, bu olayların adli makamlara da yansıdığını ve ceza mahkemelerinde davaların açıldığını, davacının etrafı ile geçimsiz birisi olduğunu, yargılandığı ceza davası sırasında kendisinin ruhsal sorunları olduğunu ve kızdığında kendisini kontrol edemediğini beyan ettiğini, müvekkilinin üzerine atılı konut dokunulmazlığını ihlal ve cinsel saldırı suçlarının asılsız olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/287 Esas ve 2013/123 Karar sayılı kararıyla davalının basit cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine karar verildiği ve kararın Yargıtay tarafından onararak kesinleştiği, hukuk hakiminin mahkumiyete ilişkin ceza mahkemesi kararı ile bağlı olduğu, bu nedenle davalının dava konusu olay nedeniyle kusurlu olduğu, davacının manevi tazminat isteminde haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 23.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; yaşanan olay nedeniyle müvekkilinin ruh sağlığının ciddi şekilde bozulduğunu, tedavi belgelerinin dosya arasına da alındığını, ceza dosyasında alınan raporlar ve tanık beyanları ile de müvekkilinin yaşadığı manevi sarsıntının sabit olduğunu, bu nedenlerle hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, taraflar arasında açık husumet olduğunu, davacının bu anlaşmazlığı kullanarak müvekkilini sürekli rahatsız etme gayreti içinde olduğunu, ceza yargılamasında müvekkilinin mahkumiyetine karar verilmiş ise de salt bu eylem nedeniyle davacının manevi zarara uğradığının ispatlanamadığını, davacının değişken bir ruh haline sahip olduğunu, hükmedilen manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Yargıtay tarafından onanarak kesinleşen ceza dosyası ile davalının cinsel saldırı eyleminin sabit olduğu, bu nedenle davalının eylemin gerçekleşmediğine ve manevi tazminata hükmedilmemesi gerektiğine dair istinaf isteminin yerinde olmadığı, hükmedilen manevi tazminat miktarının yerinde olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, cinsel saldırı eylemi nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 818 sayılı mülga Borçlar Kanunu'nun 41 ve 47 nci maddeleri (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 ve 56 ncı maddeleri).

3. Değerlendime 1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına, davalının eyleminin Yargıtay tarafından onanarak kesinleşen ceza mahkemesi kararı ile sabit olması ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacı vekilinin diğer temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

Olay tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47 nci maddesi (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56 ncı maddesi) hükmüne göre hâkimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır.

Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda; olay tarihi, olayın gelişim şekli, davalının eyleminin ağırlığı ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında davacı yararına hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,