Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2008/3775 K.2011/406

Zimmet suçundan sanık ...’ün yapılan yargılanması sonunda; lehe kabul edilen 5237 sayılı Yasa hükümleri uyarınca mahkümiyetine dair, İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.06.2006 gün ve 2006/7 Esas, 2006/256 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 28/04/2009 gün 2008/202 Esas, 2009/102 sayılı kararında belirtildiği üzere TCK.nun 53/5. maddesinin kararda uygulanmamış olması yalnız başına bozma nedeni teşkil etmeyeceğinden, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 16/12/2008 gün ve 2008/146 Esas, 2008/235 sayılı kararına göre mağdurun belli olması ve maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilebileceği durumlarda zimmetin maddi konusunu oluşturan değerlerin müsaderesine karar verilemeyeceğinden keza bu hususlarda mahallinde her zaman karar verilmesi de mümkün görüldüğünden tebliğnamedeki bozma isteyen düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeden sonra uygulanamayacağı gözetilmeden, bu hakları ve yetkileri kullanmaktan yoksunluğun da hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmesi kanuna aykırı, sanık müdafiin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddeside gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,