KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2009/9647 E., 2011/2806 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2011
Karar Metni
273 kelime·1 dk okuma
Nitelikli dolandırıcılık, rüşvet almak ve rüşvet vermek suçlarından sanıklar ..., ... ve ...’in bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda; ... ve ...’ın nitelikli dolandırıcılık ve görevi kötüye kullanma suçuna iştirakten, ...’in görevi kötüye kullanma suçundan mahkümiyetlerine dair, Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.03.2007 gün ve 2005/718 Esas, 2007/88 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık ... ve sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Sanıklar ... ve ...’ın üzerlerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunun 765 sayılı Kanunda öngörülen cezanın üst sınırı itibariyle aynı Kanunun 102/4 ve 104/2 maddelerinde belirlenen yedi yıl altı aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından hükümlerin 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8 maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,
Sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma ve bu suça iştirakten kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;
Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nun 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması lüzumu,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2009/9647, K. 2011/2806, 7 Nisan 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama