KÜNYE
5. Ceza Dairesi 2010/9640 E., 2011/2991 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 13 Nisan 2011
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
Rüşvet almak ve rüşvet vermek suçlarından sanıklar ..., ... ve ...'nun yapılan yargılanmaları sonunda; sanık ...'ın eyleminin görevi kötüye kullanmak olarak kabulüyle zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine, diğer sanıkların yüklenilen suçtan beraetlerine dair, Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24/11/2009 gün ve 2008/83 Esas, 2009/237 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:
Gerekçesi gösterilmek suretiyle sanık ... hakkında verilen kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine dair hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ONANMASINA,
Sanıklar Hasan ve Süleyman haklarında kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;
Sanıkların savunmalarının hayatın olağan uygulamalarına uygun düşmemesi ve bir rüşvet anlaşmasının varlığının açıkça tespit edilmemiş olması karşısında, Samsun DSİ 7. Bölge Müdürlüğüne bağlı Etüt ve Plan Şube Müdürlüğünde yapılan ihaleleri alan Akım Elektronik Sanayi Ticaret Limited Şirketi yetkilileri olan sanıklar Hasan ve Süleyman tarafından belirtilen kurumda Meteoroloji Mühendisi olan ve ihale komisyonunda başkan olarak görev yapan sanık ...'ın banka hesabına parça parça birden fazla kez para gönderilmesi şeklinde gerçekleşen olaylarda,
sanık ...'ı görevi kötüye kullanmak olarak kabul edilen suça azmettirme olarak nitelendirilerek sanıklar Hasan ve Süleyman'ın cezalandırılmaları yerine yazılı gerekçelerle beraetlerine karar verilmiş ise de, görevi kötüye kullanma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tabi olduğu, suç tarihi 2002’den inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından,
Yargıtay 5. Ceza Dairesi, E. 2010/9640, K. 2011/2991, 13 Nisan 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama