Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2011/7364 K.2012/13188

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın değişik icra dairelerinden tahsil ettiği paralar için makbuz kesmediği, bu tutarları mutemetlik defterine işlemediği ve aynı gün idarenin banka hesabına yatırmayarak mal edindiği, eylemlerin bir anket çalışması, bir vatandaşın şikayetçi olması ve icra daireleri ile yapılan yazışmalar sonucunda ortaya çıkarılabildiği, bu itibarla eyleminin nitelikli zimmet vasfında olduğu halde basit zimmet suçundan hüküm kurulması,

İddianamenin dayanağını oluşturan soruşturma raporunda sanığın tahsil ettiği paralardan eksik yatırdığı tutarın 401.451.944 (401) lira olduğu ve soruşturmadan önce ödendiğinin belirtildiği, suç tarihindeki ekonomik koşullar ve paranın satın alma gücü nazara alındığında bu tutarın hafif ve az değerde bulunduğu, buna karşılık idarenin yargılama evresindeki 11/02/2002 günlü cevabi yazısında yatırılmayan miktarı 958.286.200 (958) lira olarak bildirdiği, bu tutarın ise hafif ve az olmadığı nazara alınarak zimmete geçirilen tutarın gerektiğinde bilirkişi incelemesi de yaptırılarak saptanması, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 248 ve 249. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağı konusunda bir karara varılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Zimmet suçunun uygulama maddesinin 147/1 olarak yazılması suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun koşullu salıverme tarihinden itibaren uygulanamayacağı gözetilmeksizin altsoyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde sanığın 53/1-c maddesindeki hakların tümünü koşullu salıverilmeye kadar kullanmaktan mahrum bırakılmaya hükmedilmesi,

Objektif ve subjektif şartlar irdelenmeden, idarenin uğradığı zararın tamamen giderildiği gözetilmeden, yasal olmayan yetersiz gerekçelerle sanık hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Suçun 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen, aynı yasanın 53/5. madde ve fıkrası gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,