Yargıtay 5. Ceza Dairesi E.2012/15726 K.2014/3090

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 12/02/2008 gün ve 2007/9-230 Esas, 2008/23 sayılı Kararı gereğince sanıklardan M.. K.. müdafiin süresinden sonra vaki duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında rüşvet alma ve verme suçlarından kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile K.. M..nün bu suçların mağduru ve suçtan zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nın 233 ve 234. maddeleri gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği halde, usulen dava ve duruşmalar bildirilmeden, davaya katılma ve Ceza Muhakemesi Kanununun mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmadan yargılamaya devam edilerek yazılı biçimde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Olay tarihlerinde Ulaştırma Bakanlığı K.. M.. 1. Bölge Müdürlüğü İzmit Araç Muayene İstasyonunda görevli olan sanıklar M.. K.., Ü.. G.., N.. G.. ve İ..

U.. ile diğer sanıklar haklarında rüşvet alma ve verme suçlarından açılan davalara ilişkin iddianamelerde; fenni muayene için istasyona gelen araç sahipleri ve trafik takip büro işletmecileri olan diğer sanıklardan araç başına 10 TL ile 100 TL arasında değişen miktarlardaki paraları tahsil edip aralarında paylaştıkları, diğer sanıkların da işlemlerini yaptırmak için adı geçen görevlilere rüşvet verdikleri, muayene istasyonuna hiç getirilmeyen araçlarla ilgili olarak da araçlar gelmiş gibi gösterilip fenni muayene evraklarının görevliler tarafından imzalanarak işlemlerinin yapıldığı, bu cümleden olarak sanıklardan O..

C..'ın 4....... plakalı aracını hiç getirmeden sanıklardan Ünal'a 16/12/2008 tarihinde 40 TL vererek fenni muayene işlemini yaptırdığı, 02/12/2008 ile 17/12/2008 tarihleri arasında yapılan fiziki takip ve kamera görüntüleri içeriğinden istasyonda bulunan ve istasyona giriş yapan araç sayısı ile istasyondaki deftere kaydedilen araç sayısı arasında yüzlerce araçlık fark olduğu iddialarının yer aldığı,

dolayısıyla kamu görevlisi olan sanıklar haklarında hem görevinin ifasıyla ilgili bir işi yapmak (haklı bir hususun temini için) hem de görevinin ifasıyla ilgili bir işi yapmamak için rüşvet aldıkları, diğer sanıkların da aynı nedenlerle rüşvet verdikleri isnatlarının bulunduğu, ancak yapılan yargılama sonucunda iddianamede yer alan görevinin ifasıyla ilgili bir işi yapmak için kamu görevlisinin para alması ve kamu görevlisine bu amaçla para verilmesi iddiasının irdelenerek karar verildiği, diğer iddianın ise gerekçede yeterince tartışılıp değerlendirilmediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından;

fenni muayeneye konu araçlar getirilmeden, araçlar bizzat şubeye getirilip incelenmiş ve araçların trafiğe çıkabilir durumda oldukları tespit edilmişcesine, araç ruhsatı ile fenni muayeneye esas belgelerin görevliye ibrazı ile muayene işleminin evrak üzerinde ve menfaat karşılığında yapılması/yaptırılması işleminin nitelikli rüşvet alma ve verme suçlarını oluşturacağı hususu gözetilip, suç tarihlerini kapsayan döneme ilişkin olarak kamu görevlisi sanıkların görev yaptıkları birime ait Karayolları Araç Muayene İstasyonu Defterinde kaydı bulunan araçların günlere göre kaç adedinin fenni muayenelerinin yapıldığı,

bu araçlardan kaçının Kocaeli plakalı olmayan araçlar olduğu, fiziki takip, inceleme ve tespit ile obzervasyon araç ve fiziki takip tutanaklarında günlere göre sayısı belirlenen (fenni muayene istasyonunda bulunan ve istasyona giriş yapan) araçlara göre aynı günlerde fenni muayenesi yapılan araç sayısı da ayrı ayrı ilgili kuruma müzekkere yazılıp sorulmak ve gerekirse bu hususta bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle tespit edilip, sonucuna göre iddia, sanıkların ve tanıkların aşamalardaki anlatımları, TAPE kayıtları,

tespit tutanakları ve tüm deliller değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Sanıklar Metin, Ünal, Nail ve İsmail haklarında 5237 sayılı TCK'nın 252/1 ve 43. maddeleri ile cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açıldığı halde, 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı tanınmadan, 5237 sayılı TCK'nın 257/3, 43/1. maddeleri gereğince mahkumiyet kararları verilmesi,

Hükümlerden sonra 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan “kazanç” sözcüğünün “menfaat” olarak değiştirilmesi, bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının indirilmesi, 3. fıkra için yeni bir ceza ihdas edilmesi,

05/07/2012 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 105/5-b maddesi ile de TCK'nın 257/3. madde ve fıkra hükmünün yürürlükten kaldırılmış olması ve bu suretle kamu görevlisine haklı bir hususun temini için para verme ile kamu görevlisinin yapması gereken bir iş için para alması eylemlerinin aynı Kanunun 87. maddesiyle değiştirilen TCK'nın 252/2. maddesinde düzenlenen rüşvet suçuna dönüşmesi karşısında.

TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki “suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur” hükmü gözetilerek, sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Sanıklar M.. K.., Ü.. G.., N.. G.. ve İ.. U.. haklarında görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyet hükümleri tesis edildiği halde, rüşvet verme suçundan haklarında beraet hükümleri kurulan sanıkların TCK'nın 40/2. maddesi uyarınca özgü suç niteliğindeki görevi kötüye kullanma suçuna azmettiren veya yardım eden olarak sorumlu tutulmaları gerekip gerekmediği hususu karar yerinde tartışılmadan yasal olmayan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde atılı suçtan beraetlerine karar verilmesi,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen haklarında mahkumiyet hükmü kurulan sanıklar haklarında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Görevi kötüye kullanma suçuna konu paranın, suçun işlenmesi için sağlanan maddi menfaat niteliğinde olması nedeniyle TCK'nın 55/1. maddesi yerine aynı Kanunun 54. maddesine göre müsaderesine karar verilmesi,